Haal ze maar  terug 

“Alsjeblieft, broeder John. Kan HVC iets voor hen doen?” Ik sta naast Lall*. In zijn ogen zie ik paniek. Het is mijn eerste bezoek hier. Na drie uur rijden komen we aan bij zijn shelter in Pakistan. Hier vangt hij jongens op die van de steenfabrieken zijn gered. Lall en zijn team verlangen ernaar deze kinderen een toekomst te geven.

Lall is radeloos. “Ik heb er vorige week vijfendertig weggestuurd John," zegt hij met tranen in zijn ogen. Hij noemt me steevast John – de Nederlandse klanken van mijn naam krijgt hij niet uitgesproken. Op tafel liggen foto’s. Een kleuter van zes. Een jongen van acht. Een puber van veertien. Door de stijgende kosten in Pakistan krijgt Lall de begroting niet meer rond. “De meesten hebben geen ouders meer. Ze moesten weer terug naar familie op de steenfabriek.” Daar sjouwen kinderen, klein als ze zijn, de hele dag met klei. Ze maken stenen, soms meer dan duizend per dag.

Ik herinner me dit moment als de dag van gisteren. Ik zie mezelf daar nog staan, diep geraakt. Vijfendertig jongens terug naar uitbuiting en slavernij. De vervolgde kerk doet vaak een beroep op HVC. Ik denk aan een oud echtpaar dat voor hun kleinkinderen probeerde te zorgen. “We zijn te oud, het lukt niet meer.” Aan een moeder die strompelend haar kind in een van onze huizen bracht – en bij de poort stierf – in de hoop dat haar kind veilig was. En aan een evangelist uit de bergen van Pakistan die smeekte: “Breng ze please naar een veilige plek!” Op de islamitische dorpsschool werden de kinderen uit zijn gemeente afgeranseld, door de juf en door moslimklasgenoten.
 

Op de islamitische dorpsschool werden de kinderen uit zijn gemeente afgeranseld, door de juf en door moslimklasgenoten."
 

“Kan HVC iets voor hen doen?”, herhaalt Lall zijn vraag. Hij is een van de verzorgers die dag en nacht klaarstaan voor de kinderen die aan hem zijn toevertrouwd. Zijn verlangen? “Kinderen laten opgroeien als mijn eigen kinderen.” Dat valt niet altijd mee. Veel kinderen maakten schokkende dingen mee, zijn getraumatiseerd en hebben het vertrouwen in mensen verloren. In de shelters ontvangen ze liefde, krijgen ze pastorale zorg en horen ze het Evangelie. Ze mogen weer naar een veilige school. Er gloort weer hoop voor de toekomst!

Ik kijk Lall aan. “Haal ze maar terug”, zeg ik. Hoe het moet, weet ik niet. HVC heeft al wel besloten het kindertehuis te steunen, maar de giften zijn er nog niet. Met gemengde gevoelens en een stil gebed reis ik terug naar Nederland. Ik vertel het aan een vriend. Die vertelt het door. In korte tijd ontstaat een groep vrijwilligers. Binnen vier weken is er genoeg geld.

Twee jaar later bezoek ik Lall opnieuw. In de vroege ochtend komen vijftig kinderen bij elkaar. Ze knielen en heffen hun handen omhoog. In mijn hart bedank ik God. En samen met de kinderen hef ik het loflied aan.

*Vanwege veiligheid is een schuilnaam gebruikt

Auteur: HVC Projectleider