Daniël: van werken in de modder naar spelen in het zand
Het is een hete, zonnige dag in Pakistan. Daniël*, pas negen jaar oud, zit op zijn knieën in het brandende zand. Hij schept zijn handen er vol mee – niet om te spelen, maar om te werken. Voor hem geen speelkwartier in de zandbak. Terwijl de temperatuur stijgt tot boven de veertig graden, telt voor Daniël slechts één ding: zorgen dat hij de stapel bakstenen afkrijgt.
Slavernij
Een klein stukje verderop kneedt zijn vader zand en water tot zware klei. Zijn moeder perst de klei met vastberaden ritme in de mallen. Samen maken ze de bakstenen die later de oven in gaan. Met verdriet kijken ze af en toe naar hun werkende zoon. Ze weten dat hij droomt van een schooltas en een klaslokaal, maar daarvoor hebben ze geen geld. De enorme schuld bij de eigenaar van de steenfabriek drukt zwaar op het gezin. De schuld is hoog en wordt alsmaar hoger. Ze wordt van generatie op generatie overgedragen en is – dankzij de woekerrente – met hun schamele loon onmogelijk af te lossen. Daarom werken zij twaalf uur per dag, zeven dagen per week. En Daniël? Die moet meehelpen.
Christenen de dupe
Daniël en zijn ouders zijn christen. In Pakistan behoren christenen tot de arme onderklasse. Daniëls ouders wisten van de erbarmelijke omstandigheden in de steenfabriek. Maar toen de honger te groot werd en ze nergens terecht konden, zagen ze geen andere uitweg. De eigenaar van de steenfabriek bood hun niet alleen werk aan, maar bood hen ook aan om in een huisje op het terrein te komen wonen. Daar moesten ze wel huur voor betalen – een bedrag dat bijna onmogelijk op te brengen was. Daar zijn geen stenen tegen op te bakken.
De talloze steenfabrieken worden geleid door hebzuchtige eigenaren die rijk worden over de ruggen van de allerarmsten. Vooral christenen zijn kwetsbaar. Veel arbeiders kunnen ook niet lezen of schrijven. Ze hebben nauwelijks kans op een andere baan. Zo zitten duizenden christenen in Pakistan vast in moderne slavernij.
Daar wacht geen stapel stenen, maar een bord warm eten."
Hoop voor Daniël
Dankzij Nederlandse sponsors krijgen steenfabrieken regelmatig bezoek van dominees die praktische en geestelijke hulp bieden. Op een dag brengt een van hen een bericht dat voor Daniël alles kan veranderen. Hij vertelt over een shelter: een plek ver weg van het zand en het zwoegen, waar kinderen veilig kunnen wonen. Daar wacht geen stapel stenen, maar een bord warm eten. Geen uitputtend werk, maar onderwijs. Daniëls ouders staan voor een onmogelijk besluit. Ze weten dat ze de helpende handen van hun zoon zullen missen en dat hun schamele loon nog verder zal krimpen. Maar ze weten ook: onderwijs is de enige kans op een andere toekomst. En dus laten ze hem gaan, in de hoop dat Daniël hen later ook kan helpen als hij is afgestudeerd.
Veiligheid
De zon zakt langzaam achter de horizon, maar voor Daniël brengt de avond deze keer geen uitputting, maar rust. Hij ligt languit op een zacht bed – een eigen plek waar hij veilig is. Zijn handen, eerst ruw van het zware werk in het zand, houden nu een pen vast. Hij leert letters schrijven, woorden lezen en bouwen aan een toekomst. En als het speelkwartier aanbreekt, zit hij opnieuw in het zand. Maar nu mag hij bouwen wat hij wil, zonder dat iemand hem dwingt. Na de gezamenlijke maaltijd vouwt Daniël zijn handen. Geen zwoegen meer, maar een gebed van dank aan God voor deze dag.
Dit verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten.
*Vanwege de veiligheid is een schuilnaam gebruikt en is de foto ter illustratie.
Wilt u meer kinderen een toekomst geven zoals Daniël? Doe mee en omarm een kind met uw maandelijkse steun.