Davids weg naar betekenis
Door smalle straten en dicht op elkaar gebouwde flats bereiken we een buitenwijk van een stad in India. Hier ontmoeten we David, die hier woont en werkt als arts én voorganger.
Als kind werd David gesponsord via het programma Omarm een kind, waardoor hij een plekje kreeg in een veilig tehuis*. Hij droomde ervan arts te worden – een droom die werkelijkheid werd. Vandaag werkt hij als eerstehulparts vanuit een klein appartement midden in de wijk. Naast zijn praktijk staat een eenvoudig kerkje, waar hij dominee is. In zijn werk als dokter ontmoet David dagelijks mensen met wie hij het Evangelie mag delen.
Kun je jezelf voorstellen?
“Ik ben David. Samen met mijn vrouw Esther, die ook is opgegroeid in het tehuis waar ik opgroeide, heb ik twee dochters. Mijn vrouw werkt als verpleegkundige in een privékliniek. Ook mijn moeder woont bij ons in huis.” David wijst naar haar, terwijl ze rustig in de kamer zit. In India is het gebruikelijk dat ouders op latere leeftijd bij hun jongste kind intrekken. “Sinds twee jaar wonen wij in deze stad. Ik werk hier als eerstehulparts in een arme wijk, waar veel mensen in kleine appartementen wonen, vaak met maar één kamer. Ik ervaar dat God mij heeft geroepen om juist hier te dienen. Sinds mijn afstuderen komen mensen naar de praktijk, of ik bezoek hen thuis als dat nodig is.”
Waarom ben je in het tehuis opgegroeid?
“Mijn ouders hadden zes dochters. Voordat ik geboren was, waren mijn ouders Hindoe. Op een dag was mijn moeder ziek, er is toen een dominee bij haar thuis langs geweest om met haar te bidden. Ook nodigde hij haar uit voor een dienst waar gevast en gebeden zou worden. Daar is zij geweest, dit was het zaadje waardoor zij later tot geloof is gekomen.
Het verlangen van mijn ouders was naast mijn zussen een zoon te krijgen. Mijn moeder bad daarvoor. Ze vroeg God niet alleen om een zoon, maar ook of hij in Zijn koninkrijk zou mogen werken. Beide gebeden zijn verhoord. Door de grootte van het gezin was het lastig om voor iedereen te zorgen. Toen het aanbod werd gedaan dat ik in het tehuis mocht wonen, zag mijn moeder dat als een zegen. Ze hoopte dat ik daar God zou leren kennen. ”
Hoe heb je het wonen in het tehuis ervaren?
“Ik kijk met dankbaarheid terug op die periode. Ik leerde er discipline. Als kind was ik niet altijd gemakkelijk, maar daar werd ik gestimuleerd om mijn huiswerk te maken en verantwoordelijkheid te nemen. Ook werd er dagelijks uit de Bijbel verteld.”
De roep van God bleef in mijn hart. Na mijn studie wist ik: God wil mij gebruiken, zowel als arts als in het delen van Zijn Woord.”
Wanneer merkte je dat God jou riep?
“Toen ik jong was, ging ik vaak met vrienden naar de bioscoop. Op een dag sprak pastor Yesuratnam mij daarop aan. Hij zei: ‘Het is beter om je tijd aan God te besteden.’ Dat raakte mij. Ik veranderde mijn leven en begon weer bewust naar de kerk te gaan. Ook maakte ik ruimte voor stille tijd.
Toen ik vijftien was, ben ik gedoopt. Op mijn achttiende kreeg ik een droom. Daarin zag ik dat ik in Gods koninkrijk zou werken, met de woorden uit Mattheüs 28:18: ‘En Jezus bij hen komende, sprak tot hen, zeggende: Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde’.”
Toch wilde David graag arts worden. Daarom volgde hij een medische opleiding in een andere stad. “Maar de roep van God bleef in mijn hart. Na mijn studie wist ik: ik moet in deze stad zijn. God wil mij gebruiken, zowel als arts als in het delen van Zijn Woord.”
Hoe ziet jouw roeping er in de praktijk uit?
“Tijdens mijn werk als arts krijg ik dagelijks kansen om het Evangelie te delen. Dankzij HVC kon ik daarnaast een jaar een Bijbelschool volgen in mijn geboortedorp. Die opleiding gaf mij de kennis en het vertrouwen om nu ook als voorganger op te treden en het Woord te delen.”
Met een stralende glimlach gaat David verder: “Elke dag probeer ik minstens één patiënt iets over God te vertellen. Sommigen staan open en komen terug met vragen, anderen zeggen dat ik mij bezig moet houden met mijn werk en hen niet moet lastigvallen met de Bijbel. Daarnaast evangeliseer ik wekelijks op straat en in de stad. Sinds december 2024 is er een kleine kerk geopend naast de eerstehulppost. Elke week komen hier mensen samen en mag ik het Woord brengen. Een gastpredikant heeft in december de eerste twee mensen gedoopt. Binnenkort hoop ik als dominee bevestigd te worden, daarna mag ik ook zelf dopen en het avondmaal bedienen.”
*Omwille van de veiligheid delen we de namen van het tehuis en de plaatsen niet
Wilt u meer kinderen een toekomst geven zoals David? Doe mee en omarm een kind met uw maandelijkse steun.